Karin is 38, runt als zzp’er haar eigen bedrijf in Nijmegen en heeft uitgesproken ideeën over hoe belastingen in Nederland zouden moeten werken. In haar ogen zouden mensen zonder kinderen minder hoeven af te dragen. Ze vraagt zich af waarom haar aanslag gelijk is aan die van ouders die profiteren van voorzieningen zoals kinderopvang en onderwijs. Ze pleit daarom voor een eerlijkere verdeling waarbij kinderlozen financieel voordeel krijgen.
Volgens Karin komt haar standpunt niet voort uit een afkeer van kinderen. “Natuurlijk zijn kinderen belangrijk voor de toekomst,” zegt ze. “Maar als je die voorzieningen zelf niet gebruikt, waarom zou je dan net zo veel betalen als mensen die er wél gebruik van maken?”
Karin wijst op de vele fiscale voordelen voor ouders, zoals kinderbijslag en diverse kortingen. Ze vindt het prima dat die steun bestaat, maar merkt op dat kinderlozen buiten de boot vallen: je betaalt wel mee, maar ziet er weinig of niets van terug. Volgens haar worden veel kosten van ouders gesubsidieerd, terwijl mensen zonder kinderen relatief weinig profijt hebben. Daardoor trek je zonder kinderen financieel vaak aan het kortste eind.
Elk jaar draagt ze duizenden euro’s af aan voorzieningen waar ze zelf niet op terugvalt. “Ik werk hard en betaal netjes wat ik moet, maar soms voelt het alsof ik word gestraft omdat ik geen kinderen heb. Dat steekt,” zegt Karin.
Kinderloos en de belastingdruk
Voor Karin is kinderen krijgen een bewuste keuze. Net zoals kinderloos blijven dat ook is. Haar vraag is simpel: als het om persoonlijke keuzes gaat, waarom moet zij dan meebetalen aan de kosten die daaruit voortkomen?
Ze vindt dat ouders zelf een groter deel van de rekening zouden moeten dragen. “Ik heb niets tegen mensen met kinderen, maar het is niet mijn taak om hun leven financieel lichter te maken,” legt ze uit. Haar visie roept geregeld weerstand op. In haar omgeving krijgt ze al snel te horen dat ze egoïstisch is of het niet snapt omdat ze geen ouder is. “Maar het gaat mij om het systeem, niet om de kinderen,” benadrukt ze.
Veel van haar kinderloze vrienden herkennen dezelfde frustratie, al spreken ze die niet altijd uit. Het onderwerp ligt gevoelig en ouders voelen zich soms persoonlijk aangevallen, terwijl dat niet de bedoeling is. Volgens Karin worden mensen zonder kinderen vaak over het hoofd gezien, terwijl ze net zo goed een waardevolle bijdrage leveren aan de samenleving.
Ze begrijpt dat het herzien van het belastingstelsel complex is, maar wil het gesprek hierover wel op gang brengen. Een mogelijke richting is volgens haar een gerichte belastingkorting voor mensen zonder kinderen, zodat hun bijdrage zichtbaarder wordt en ze vergelijkbare voordelen ervaren als ouders nu.
Voor Karin draait deze discussie ook om erkenning. De aandacht in de samenleving gaat vaak uit naar gezinnen, maar wie geen kinderen heeft, draagt ook flink bij. Het zou goed zijn als die inzet meer gewaardeerd wordt en een plek krijgt in een breder maatschappelijk gesprek.
Wat vind jij? Moeten mensen zonder kinderen minder belasting betalen, of is het juist eerlijk dat iedereen evenveel bijdraagt? Laat je mening achter op onze Facebook-pagina en praat mee!