Een gezicht vol inkt en toch geen baan
Melissa Sloan (46), moeder van twee, heeft naar eigen zeggen zo’n 800 tatoeages en snapt niet waarom een baan vinden zo stroef gaat. Ze begon in haar twintiger jaren met inkt en nam al snel ook haar gezicht mee. Dat is inmiddels vrijwel volledig bedekt. Ze laat geregeld nieuwe ontwerpen over oudere zetten, waardoor er lagen over elkaar zijn ontstaan. Volgens haar zorgt juist die opvallende look ervoor dat ze bij sollicitaties nauwelijks een kans krijgt.
Het prille begin
Wat startte met een paar kleine plaatjes groeide uit tot iets waar je leven omheen kan draaien. Op haar twintigste zette ze de eerste. Daarna ging het rap. Ook plekken die de meesten overslaan—zoals het gezicht—kwamen aan de beurt. Als je zo ver bent, zegt ze, wil je steeds een stukje erbij. En als de ruimte op is, gaat er gewoon een nieuwe laag overheen.
Wat 800 tatoeages betekenen voor je baankansen
Melissa denkt dat vooral haar uitstraling deuren dichtgooit. Ze merkt dat werkgevers afhaken zodra ze binnenstapt. Je kunt je voorstellen: zichtbare inkt, zeker in je gezicht, blijft voor veel bedrijven een lastig onderwerp. Die eerste indruk is volgens haar zo bepalend dat ze amper de kans krijgt om te laten zien wat ze waard is.
Van toiletten schoonmaken tot aan de deur gezet
Eerder werkte ze als toilettenreiniger, maar die baan raakte ze kwijt. Officieel omdat haar werk “niet goed genoeg” was, al vraagt ze zich af of haar met inkt bedekte gezicht ook heeft meegespeeld. Opvallend genoeg zat haar toenmalige baas zelf ook vol met tatoeages. Melissa zegt dat ze vrijwel elk soort werk wil aanpakken: als iemand haar morgen belt, staat ze klaar—ongeacht de functie.
Solliciteren zonder resultaat
Recente pogingen om weer aan de slag te gaan—onder meer opnieuw als toilettenreiniger—liepen op niets uit. Ze is ervan overtuigd dat haar uiterlijk de reden is. Online gaan zelfs verhalen rond dat ze nooit gewerkt zou hebben. Onzin, zegt ze; ze heeft echt banen gehad en wil gewoon weer meedraaien.
Zelfs tattooshops trekken een grens
Ook binnen de tattoowereld loopt ze vast. Sommige studios willen haar niet langer behandelen. Ze zouden vinden dat ze “te ver” is gegaan. Best wrang: je begint met iets persoonlijks, je voelt je er goed bij, en ineens trekken de mensen die je altijd hielpen een streep. Toch blijft ze erbij dat dit is wat ze wil—het is haar lichaam en haar keuze.
In het dagelijks leven loop je net zo hard vast
Niet alleen werkgevers reageren gereserveerd. Ze vertelt dat ze op de school van haar kinderen minder welkom is en dat ze in de lokale kroeg scheve blikken krijgt. Als je zo zichtbaar anders bent, merkt ze, word je sneller beoordeeld nog vóór je iets hebt gezegd. Misschien is dat nog wel het moeilijkst: je krijgt weinig ruimte om te laten zien wie er achter al die inkt schuilgaat.
Doorgaan tot haar zeventigste
Ondanks alle afwijzingen wil Melissa niet stoppen. Ze zegt dat ze doorgaat tot haar zeventigste en dat uiteindelijk elk stukje huid bedekt moet zijn. Door de vele lagen oogt haar gezicht inmiddels wat blauw, en mensen maken soms grappen dat ze op een smurf lijkt. Dat deert haar naar eigen zeggen niets. Ze voelt zich het meest zichzelf met haar tatoeages en laat zich niet wegdrukken door wat anderen ervan vinden.
De kern van het verhaal
Melissa’s verhaal laat zien hoe eigenzinnige stijl en de realiteit van de arbeidsmarkt kunnen botsen. Zichtbare tatoeages—zeker in je gezicht—kunnen deuren sluiten, hoe graag je ook wilt werken. Tegelijkertijd is haar vastberadenheid duidelijk: ze kiest voor een uiterlijk waar ze zich goed bij voelt, ook als dat gevolgen heeft. Of werkgevers ooit verder kijken dan de inkt, blijft de vraag. Melissa hoopt in ieder geval op die ene kans om te laten zien dat er achter 800 tattoos meer zit dan je in één oogopslag ziet.