Voor Jasper is het kristalhelder. Kinderen an sich prima, maar dan wel met afspraken. En die zijn volgens hem zo klaar als een klontje. “Zij had per se die kinderwens, dus logisch dat zij het grootste deel van de zorg pakt.”
Terwijl zijn vriendin thuis zit met de baby, hangt Jasper geregeld in de kroeg met zijn maten. “Ik ben 27, dit zijn je topjaren. Die ga je toch niet weggooien omdat zij ineens de moederrol wil?”
Die kinderwens was niet van hem
Jasper zegt dat hij altijd duidelijk is geweest. “Ik heb nooit geroepen dat ik vader wilde zijn. Zij begon over een gezinnetje, huisje‑boompje‑beestje. Ik ging mee, maar wel met het idee dat zij het voortouw zou nemen.”
Voor hem is het dus geen wegduiken, maar gewoon logisch nadenken. “Als je iets heel graag wil, dan pak je ook de verantwoordelijkheid.”
De kroeg gaat voor de kinderstoel
Na zijn werk gaat Jasper het liefst niet naar huis. “Thuis zit je vast: gehuil, luiers, nul rust. In de kroeg is het gezellig: biertje, lachen, niks moeten.”
Hij snapt niet waarom daar zo moeilijk over wordt gedaan. “Ik werk gewoon fulltime en ik draag financieel bij. Dat is toch ook zorgen.”
Als hij thuiskomt en zijn vriendin kapot is, haalt hij zijn schouders op. “Ja, dat hoort er toch bij. Dat wist ze van tevoren.”
Ouderschap is meer haar ding
Jasper zegt dat hij best af en toe bijspringt, maar hij verwacht geen schouderklopjes. “Ik doe heus wel wat. Maar ik ga niet elke avond thuis op de bank zitten. Dat leven is niks voor mij.”
Hij vindt dat vaders tegenwoordig te veel druk voelen. “Alsof je ineens alles moet inleveren. Vroeger was dat toch ook niet zo? De vrouw zorgde, de man deed zijn eigen ding.”
Boze reacties laten hem koud
Dat mensen hem egoïstisch noemen, doet hem weinig. “Iedereen heeft overal een mening over, maar niemand loopt in mijn schoenen.”
Voor Jasper is het simpel. “Zij wilde kinderen en kreeg ze. Ik wil mijn vrijheid, dus ik ga met mijn vrienden naar de kroeg.”
Of dat later problemen geeft? “Zie ik dan wel. Ik ben nu nog jong.”