Bob is 21, heeft z’n diploma net op zak en stapt nu het zogenoemde ‘echte leven’ in. Fulltime werken, een strak schema, verantwoordelijkheid. Op papier lijkt het allemaal keurig geregeld. In het echt voelt het voor hem vooral als te veel tegelijk.
“Ik ben amper begonnen,” zegt hij. “En nu denk ik al: als dit het is… hoe hou je dit in hemelsnaam nog vijftig jaar vol?”
Hij draait veertig uur per week. Niet bijzonder of extreem. Maar als je net uit de collegebanken komt, is die switch enorm. “Van lessen en stages naar vijf dagen achter elkaar, acht uur per dag. Geen pauzeknop. Geen studieweken. Nul speelruimte.”
Volgens Bob ligt het niet zozeer aan de inhoud van het werk, maar aan het ritme. “Je staat op, werkt, komt thuis, eet, en hop—dag voorbij. En de ochtend erna begint hetzelfde riedeltje weer.”
Hij merkt dat hij constant moe is. “Niet alleen lichamelijk, vooral mentaal. Alsof er nergens meer plek is om echt op adem te komen.” In het weekend probeert hij bij te tanken, maar dat is telkens te kort. “Zondagavond voel ik die knoop alweer in m’n maag.”
Wat het extra zwaar maakt, is dat dit de norm zou zijn. “Iedereen zegt: ‘Wen er maar aan, zo is het leven.’ En juist dat vind ik misschien nog wel het meest ontmoedigend.”
Bob vraagt zich af waar de ruimte is gebleven voor leven buiten je baan. “Ik wil niet werken om alleen maar te blijven werken. Ik wil tijd hebben voor vrienden, voor mezelf, voor dingen waar je energie van krijgt.”
Hij voelt zich er schuldig over dat dit nu al zo weegt. “Ik ben jong, gezond, heb een baan. Dan hoor je toch niet te klagen?” Tegelijk denkt hij: als het nu al zo zwaar voelt, wat zegt dat dan over de komende tientallen jaren?
Volgens Bob staat hij hierin niet alleen. “We zijn opgegroeid met het idee dat alles kan. En dan beland je ineens in een strak systeem waar bijna niets te schuiven valt.”
Hij is niet tegen werken, benadrukt hij. “Maar veertig uur per week tot m’n pensioen? Dat voelt voor mij niet haalbaar.”
Bob zoekt nog naar wat past. Misschien minder uren, misschien een andere manier van werken. “Ik wil niet nu al aftellen tot mijn pensioen,” zegt hij. “Ik wil een leven dat je vol kunt houden.”
En misschien, zegt hij, is dat helemaal geen rare gedachte. “Misschien sluit het systeem gewoon niet meer aan op hoe we nu leven.”