Hans is 51 en zit aan de keukentafel. Laptop open, stapel rekeningen ernaast. Energie. Boodschappen. Verzekeringen. Alles is duurder geworden, alleen zijn salaris niet. “En dan hoor ik wat een Tweede Kamerlid verdient. Dan ben ik er eigenlijk meteen klaar mee.”
Twee verschillende werelden
Hans vindt dat politici in een totaal andere bubbel leven. “141.000 euro per jaar. Dat is meer dan drie keer wat veel mensen verdienen. Natuurlijk voel je dan geen inflatie.”
Debatten over koopkracht irriteren hem, alsof het iets abstracts is. “Voor mij is koopkracht: houd je aan het eind van de maand nog iets over? Voor hen is het een sommetje op papier.”
Dure tijden zijn geen theorie
Hij voelt de prijsstijgingen elke dag. “De supermarkt is niet normaal meer. Je pakt precies hetzelfde als vorig jaar en je bent twintig euro extra kwijt.”
Ook de vaste lasten hakken erin. “Stroom duurder. Gemeentelijke heffingen duurder. Zorgpremie duurder. Alles stijgt behalve het loon.”
En dan hoort hij Kamerleden zeggen dat het wel meevalt. “Dan denk ik: ja logisch. Jij merkt het niet.”
Geen stress, geen zorgen
Het grootste probleem, zegt Hans, is dat politici geen financiële stress kennen. “Als je elke maand ruim elfduizend euro bruto ziet binnenkomen, slaap je toch anders.”
Hij ontkent niet dat Kamerleden verantwoordelijkheid dragen. “Ze werken hard. Dat geloof ik best.”
Maar echt begrijpen hoe het voor veel Nederlanders is, ontbreekt volgens hem. “Je kunt niet navoelen hoe het is als je moet kiezen tussen sparen of je auto laten repareren.”
De kloof wordt groter
Wat hem vooral kwaad maakt, is de afstand. “Er wordt over burgers gepraat alsof het een categorie is. Alsof we statistieken zijn.”
Hij voelt zich niet gezien. “Ik hoor niemand vertellen hoe het is om 51 te zijn, geen buffer te hebben en te merken dat alles duurder wordt.”
Volgens hem vergroot dat salaris de afstand alleen maar. “Hoe hoger je boven mensen staat, hoe minder je meekrijgt van wat er speelt.”
Begrip regel je niet met beleid
Het gaat Hans niet om jaloezie. “Het gaat om geloofwaardigheid.”
Als iemand met een topsalaris zegt dat mensen zich geen zorgen hoeven te maken, landt dat verkeerd. “Kom nog eens praten als je mijn bankrekening hebt.”
Hij wil dat politici eerlijk zijn. “Zeg gewoon dat jullie het zelf niet voelen. Dat scheelt al.”
Het gevoel dat je het alleen moet doen
Aan het eind klapt Hans zijn laptop dicht. “Ik red me nog wel. Dat wel.”
Toch maakt hij zich zorgen. “Niet alleen om mezelf. Om iedereen die net het hoofd boven water houdt.”
Hij zegt het kalm maar vastberaden. “Wie 141.000 euro per jaar verdient, voelt de prijsstijgingen nauwelijks. En zolang dat niet wordt uitgesproken, lijkt het alsof we in twee gescheiden werelden binnen dezelfde samenleving leven.”