Ruben is 24 en heeft zijn master net in de pocket. Jarenlang kreeg hij te horen dat studeren vooral investeren in jezelf is. “Als je je boeken indrukt, komt het later vanzelf goed,” was de boodschap. Nu hij werkt en zijn eerste loonstrook ziet, klinkt dat praatje hol. Met een studieschuld van 70.000 euro begint zijn volwassen leven niet met kansen, maar met remmen. “Het is alsof ik al achterstand heb nog vóór ik écht van start ga.”
Lenen hoorde erbij, twijfelen niet
Toen Ruben aan zijn studie begon, was geld lenen eigenlijk de standaard. Beurzen verdwenen, huren vlogen omhoog en met een bijbaan redde je het amper. “Iedereen deed het,” zegt hij. Ouders, scholen en de overheid bleven herhalen dat een diploma zich later wel terugbetaalt. “Over risico’s ging het zelden, laat staan over wat dit met je toekomst zou doen.” Pas nu voelt Ruben hoe zwaar die schuld drukt.
Een huis dat steeds verder uit beeld raakt
Ruben droomt, net als veel anderen van zijn leeftijd, van een eigen plek. Geen luxe, geen poeha, gewoon een bescheiden appartement. Maar elke hypotheekberekening eindigt hetzelfde. “Mijn studieschuld telt mee, mijn salaris schiet tekort.” Banken kijken naar getallen, niet naar potentie. “Hoe hard ik ook werk, die schuld blijft aan me vastplakken.” Het idee dat hij jarenlang geen kans maakt op een koopwoning, maakt hem somber.
Werken loont, maar te weinig
Hoewel Ruben fulltime aan de slag is, zit hij financieel klem. De huur slokt een groot stuk van zijn loon op en sparen lukt amper. “Elke maand betaal ik voor een schuld uit het verleden, terwijl de toekomst ongrijpbaar blijft.” Extra uren maken levert weinig op: je lost alleen sneller af, zonder echt vooruit te komen. “Het voelt alsof ik op een loopband blijf rennen.”
Een generatie die de rekening krijgt
Wat hem het meest steekt, is de vergelijking met eerdere generaties. “Mijn ouders konden studeren zonder deze schulden en kochten jong een huis.” Hij gunt het hen, maar voelt zich wel achtergesteld. “Wij hebben het niet verprutst, maar we mogen wel dokken.” Volgens Ruben is zijn generatie grootgebracht met beloftes die niet zijn waargemaakt. “Ons is vrijheid verkocht, maar we kregen afhankelijkheid terug.”
Blijvende psychologische druk
Die studieschuld is niet alleen een financieel dossier. Het beïnvloedt hoe Ruben naar zijn leven kijkt. Relaties, kinderen, toekomstplannen: alles schuift op. “Je durft geen sprongen te wagen.” De schuld zit constant in zijn achterhoofd. “Zelfs als het goed gaat, voel je dat gewicht.” Volgens hem krijgt dit aspect in de politiek veel te weinig aandacht.
Geen spijt van zijn studie, wel van het systeem
Ruben benadrukt dat hij geen spijt heeft van zijn opleiding. “Ik heb veel geleerd en ga met plezier naar mijn werk.” Zijn kritiek richt zich op het systeem dat jongeren richting lenen duwde zonder eerlijk te zijn over de gevolgen. “Dit gaat niet over individuele keuzes, maar over een collectieve misser.”
Aan het einde blijft er voor hem één vraag over, ook aan jou: vind je het oké dat een hele lichting start met tienduizenden euro’s schuld en zo buitenspel staat op de woningmarkt, of is het leenstelsel een vergissing die veel te lang onder het tapijt is geveegd?