Een avond waar niemand omheen kon
Dit jaar kwam The Passion terug met volle bravoure en liet meteen zien waarom je er elk voorjaar weer naar uitkijkt. Recht uit het Drentse Dwingeloo kreeg je donderdag een avond vol muziek, emotie en herkenning. Nog tijdens de live-uitzending stond social media in de fik, met één naam die overal opdook: Roxeanne Hazes als Maria. Dat onderwerp blijft voorlopig nog wel nazinderen.
Dwingeloo als filmisch decor
De plek werkte vanaf seconde één in het voordeel van de show. Het plein, de belichting en de vloeiende camerabewegingen door het dorp gaven je het gevoel dat je er zelf tussenstond. Doordat alles live was, had elk beeld net wat meer spanning en kwam elke zin direct binnen. De opening trapte hard af en maakte duidelijk: dit wordt allesbehalve een doorsnee editie.
Kom dichterbij als oproep van nu
Het thema Kom dichterbij sloot perfect aan bij een tijd waarin veel mensen juist afstand voelen. In teksten en regie draaide het om verbinding zonder dat het zwaar werd. Het paasverhaal kreeg een frisse, eigentijdse laag, terwijl de kern vertrouwd bleef. Precies die mix – nieuw en herkenbaar – maakt dat je moeiteloos wordt meegetrokken.
Milan van Waardenburg ademt rust en kracht
Als Jezus straalde Milan van Waardenburg kalmte uit met overtuiging. Geen overdreven theater, maar gecontroleerde emotie wanneer het ertoe deed. Zijn zang was stabiel en trefzeker, waardoor hij de hele avond fungeerde als betrouwbaar anker. Je zag dat hij niets hoefde te forceren om te raken.
Roxeanne Hazes grijpt je meteen
De grootste verrassing – of eigenlijk bevestiging – was Roxeanne Hazes als Maria. Ze speelde ingetogen, breekbaar en oprecht, waardoor scènes bijna stilstonden van intensiteit. Haar stem had die warme, licht rauwe klank die direct binnenkomt. Op het moment dat Maria zich tot haar zoon wendt, kon je de spanning voelen; het plein hield de adem in. Zulke kippenvelmomenten zie je zelden op tv.
Astrid Kersseboom bindt het geheel
De vertelling lag bij Astrid Kersseboom, en dat bleek goud waard. Met rustige dictie en heldere lijnen gaf ze richting zonder afstand te scheppen. Informatie en emotie liepen vloeiend in elkaar over, waardoor je nooit de draad kwijtraakte tussen scènes en songs. Veel kijkers noemden haar een van de prettigste vertellers tot nu toe.
Bekende koppen, lage drempel
Met Bas Ragas, Anouk Maas en Thomas van der Vlugt stond er een cast waar je meteen iets mee hebt. Die bekendheid trekt nieuw publiek, terwijl de lat gewoon hoog blijft. Het draait niet om de naam op zich, maar om wat ze brengen aan het verhaal – en dat zat dit jaar dik in orde.
Social media barst los
Op X, Instagram en Facebook regende het reacties. Favoriete momenten werden gedeeld, clips teruggespoeld en besproken. Vooral Roxeanne en Astrid vielen vaak, met daarnaast veel waardering voor Milans constante spel. Natuurlijk klonken er ook kritische geluiden – hoort erbij – maar juist die mix houdt het gesprek levendig.
Waarom dit format blijft pakken
The Passion werkt omdat een eeuwenoud verhaal telkens in een nieuw jasje durft te stappen. De basis blijft, maar de vorm verrast steeds weer. Live spelen helpt enorm: het gevoel dat het nú gebeurt geeft spanning en betrokkenheid die je niet krijgt met een montage. Je proeft de energie van het moment.
In het rijtje met eerdere jaren
Zoals altijd werd 2026 meteen naast eerdere edities gelegd. Veel kijkers vonden deze aflevering opvallend sterk door de rust, de duidelijke lijn en de focus op emotie. Anderen misten juist wat meer spektakel. Smaak is persoonlijk – en juist dat maakt de jaarlijkse discussie rond The Passion zo lekker levendig.
Wat blijft hangen
Als het stof is neergedaald, blijven vooral drie dingen kleven: Milans solide basis, Astrids glasheldere vertelling en Roxeannes ontroerende Maria. Samen trokken ze je écht dichterbij – precies wat het thema beloofde. De boodschap van verbinding blijft nog even nagalmen. En jij? Waar bleef jouw aandacht hangen bij deze editie?