Voor Johan (23) is de rek bij zijn generatie eruit. Terwijl ouderen mopperen over pensioenregeltjes, QR-codes en het tempo van het leven, ziet hij om zich heen vooral één ding: scheve kansen. “Ze doen alsof zij het het zwaarst hebben, maar als je eerlijk naar de feiten kijkt, klopt dat niet.”
Johan is afgestudeerd, werkt fulltime en woont nog steeds in een piepkleine kamer. “Ik dok een belachelijk hoge huur voor iets waar je vroeger je bezem in zou zetten. Iets kopen? Onhaalbaar. Sparen lukt amper. En dan hoor je ouderen zeggen dat zij het zo moeilijk hebben.”
Een huis dat bijna in de schoot viel
Volgens Johan hadden veel ouderen vooral mazzel. “Ze konden een huis kopen toen dat nog normaal geprijsd was. Voor bedragen waarvoor je nu geen parkeerplaats meer vindt. Datzelfde huis is nu tonnen waard.”
Hij klinkt niet boos, wel flink gefrustreerd. “Het is geen verwijt, dit is gewoon de realiteit. Zij zitten op enorme overwaarde. Wij hebben niks. Geen huis, geen spaarpot, geen zekerheid.”
Waar ouderen volgens hem vaak een afbetaald huis hebben, wat spaargeld en uitzicht op pensioen, leeft zijn generatie van loonstrook naar loonstrook. “Als de wasmachine kapot gaat, is dat voor ons meteen een crisis.”
Altijd dat gemopper
Wat hem het meest steekt, is het aanhoudende klagen. “Dan hoor je dat vroeger alles beter was of dat ze zo hard hebben moeten knokken. Intussen wonen ze ruim met een tuin, rijden ze auto en gaan ze meerdere keren per jaar op vakantie.”
Hij snapt heus dat niet elke oudere welgesteld is, maar vindt het beeld scheef. “De groep die echt niets heeft, is klein. De groep jongeren die niets heeft, is gigantisch.”
Volgens Johan wordt zijn generatie steeds neergezet als lui of verwend. “We zouden te veel koffie drinken, te weinig uren maken en te hoge eisen stellen. Maar eerlijk: het systeem zit gewoon op slot.”
Geen starterskans, geen toekomstgevoel
Een huis kopen voelt voor Johan als iets onwerks. “Je moet nu met z’n tweeën verdienen, perfecte contracten hebben en óók nog eigen geld meenemen. Waar moet je dat vandaan halen?”
Het gaat hem niet alleen om geld, maar om uitzicht. “Je kunt nergens naartoe werken. Alles is tijdelijk. Huren is duur. Sparen schiet niet op. En ondertussen blijven de prijzen maar stijgen.”
Tijd voor eerlijkheid
Johan wil geen strijd tussen generaties, hij wil erkenning. “Zeg gewoon eerlijk dat ouderen het in Nederland relatief goed hebben. Ze zaten precies op het juiste moment op de goede plek.”
Volgens hem moet dat het startpunt zijn voor verandering. “Doe niet alsof iedereen met dezelfde kansen begint. Dat is simpelweg niet zo.”
Hij haalt diep adem en vat het samen. “Zij hebben een huis en spaargeld. Wij hebben studieschuld, hoge huur en onzekerheid. En toch heet het dat we ons aanstellen. Dat voelt gewoon krom.”