Het advies komt altijd van iemand die zelf al een huis heeft. Even doorsparen. Niet te veel eisen stellen. Een paar jaar geduld hebben. Johan, 21 jaar, kan het niet meer horen. In zijn ogen wordt van jongeren vooral verwacht dat ze begrip hebben voor een situatie waar ze zelf niet voor hebben gekozen.“Ouderen hebben een huis en wij hebben niks”, zegt hij. “Natuurlijk overdrijf ik. Maar waarom moet ik mijn frustratie altijd netjes verpakken voordat iemand ernaar wil luisteren?”
Een slaapkamer is geen toekomstplan
Johan wil geen vrijstaande villa, dubbele garage of badkamer met gouden kranen. Hij wil een plek waar hij zelf bepaalt hoe laat hij eet, wie er langskomt en wanneer de wasmachine draait. Gewoon volwassen kunnen worden zonder voor iedere stap afhankelijk te blijven van zijn ouders.“Als ik zeg dat ik zelfstandig wil wonen, krijg ik bijna het gevoel dat ik iets buitensporigs vraag. Alsof een eigen voordeur een beloning is die je pas na tien jaar wachten mag verlangen.”Het stoort hem vooral dat het gesprek volgens hem steeds wordt verlegd naar zijn gedrag. Zijn telefoon. Een festival. Een vakantie. Alsof iedere persoonlijke uitgave bewijst dat zijn woonprobleem eigenlijk zijn eigen schuld is.
Jouw woonrust, mijn wachtkamer
Zijn politieke irritatie begint waar het belang van de huidige bewoner botst met dat van de toekomstige bewoner. Stel dat ergens woningen kunnen komen, maar omwonenden liever hun uitzicht behouden. Wiens belang moet dan zwaarder wegen?“Waarom zou het recht op een vrij uitzicht belangrijker zijn dan mijn kans op een woning? Je mag bezwaar hebben. Maar mijn leven kan niet eindeloos op pauze omdat iemand liever geen buren krijgt.”Johan wil dat politici die afweging openlijk maken. Niet iedereen tegelijk tevreden proberen te houden en vervolgens verbaasd zijn dat er niets opschiet.
Niet iedere oudere heeft het makkelijk
Zijn eigen uitspraak is te breed, erkent hij. Ook oudere huurders kunnen klem zitten. Een bescheiden pensioen maakt iemand niet rijk. En een woning bezitten betekent niet automatisch dat er iedere maand geld overblijft.“Mijn boosheid gaat niet over iemands geboortedatum. Die gaat over mensen die hun eigen zekerheid vanzelfsprekend vinden, maar die van mij een kwestie van geduld noemen.”
Wie moet er eindelijk iets inleveren?
Voor Johan hoort bij politiek ook het aanwijzen van verliezers. Misschien moet een buurt dichter worden bebouwd. Misschien verandert een vertrouwd uitzicht. Volgens hem kun je niet iedere bestaande wens beschermen en jongeren tegelijk een doorbraak beloven.Heeft Johan een punt, of maakt hij het zichzelf te gemakkelijk door naar oudere generaties te wijzen?
