“Ik heb het gevoel dat ik altijd in de gaten word gehouden”
Wat eerst wat ongemakkelijk voelde, is inmiddels veranderd in pure ergernis. Jantien (55) woont al twintig jaar met plezier in haar rijtjeshuis, maar sinds haar overbuurman meerdere beveiligingscamera’s heeft gemonteerd, voelt ze zich niet meer op haar gemak.
“Als ik de gordijnen openschuif, zie ik die zwarte bolletjes pal mijn kant op kijken,” vertelt ze. “Misschien stel ik me aan, maar het voelt alsof ik dag en nacht bekeken word.”
Volgens haar hangen er inmiddels drie camera’s aan de gevel van de overbuurman — en eentje lijkt precies haar voordeur te vangen.
Gaat het om veiligheid of om controle?
De overbuurman zelf snapt de ophef niet. In de straatapp liet hij weten dat de camera’s alleen voor beveiliging zijn. “Er zijn de laatste maanden meerdere pakketjes gestolen. Ik wil gewoon mijn huis beschermen.”
En precies daar schuurt het. Waar trek je de grens tussen je eigen boel beveiligen en de privacy van anderen respecteren?
Jantien is duidelijk: “Film je eigen erf, maar niet dat van mij.”
“Ik voel me niet vrij meer”
Het ergste vindt ze dat constante ‘bekeken worden’-gevoel. “Ik sta anders in mijn tuin. Ik denk na over wat ik doe. Dat is toch bizar?”
Ze heeft haar buurman aangesproken, maar volgens haar werd dat gesprek snel defensief. “Hij zei dat ik overdreef en dat ik niets te verbergen heb. Maar dáár gaat het niet om.”
Moet je pas tegen camera’s zijn als je iets fout doet? Of draait dit om het principe?
De wet tegenover wat hoort
Juridisch is het ingewikkeld. Camera’s mogen, maar je mag ze niet structureel op andermans eigendom richten zonder noodzaak. Toch is handhaven in woonwijken lastig.
En zelfs als iets volgens de regels kan, wil dat nog niet zeggen dat het sociaal wenselijk is.
Is het onbeschoft om je straat mee te filmen? Of is het overdreven om je daar druk over te maken?
De straat is het niet eens
In de buurtapp gonst het inmiddels. Sommige buren steunen Jantien volledig. “Vandaag zijn het camera’s, morgen drones,” schreef iemand.
Anderen vinden haar reactie overdreven. “Als je niets verkeerd doet, heb je toch niets te vrezen?” klinkt het aan de andere kant.
Team ‘privacy’ botst frontaal met team ‘veiligheid’.
Waar stopt dit?
Steeds meer mensen hangen slimme deurbellen en beveiligingscamera’s op. De technologie is betaalbaar en laagdrempelig. Maar wat betekent dat voor de sfeer en het vertrouwen in de straat?
Jantien weet één ding zeker: “Thuis wil ik me op mijn gemak voelen. Niet alsof ik in een realityshow leef.”
Dus wie doet hier een stapje terug — de waakzame buurman of de overbuurvrouw die haar privacy terug wil?