Domien (67) heeft er genoeg van. Terwijl de één vol goede moed overstapt op elektrisch rijden, blijft hij bewust bij diesel. Niet uit koppigheid, zegt hij, maar omdat hij het al eens heeft meegemaakt. “Dit kunstje ken ik,” zegt hij. “Eerst prijzen ze het de hemel in met subsidies en voordelen. En zodra bijna iedereen om is, draait de kraan dicht.”
“Eerst lokken, daarna afrekenen”
Volgens Domien is het steeds hetzelfde liedje. “Kijk naar zonnepanelen. Jarenlang hoorde je: dit is de toekomst. Mensen staken er duizenden euro’s in, vaak geleend. En nu? Salderen wordt afgebouwd, terugleveren kost geld en de spelregels veranderen.”
Hij schudt zijn hoofd. “Met elektrische auto’s gaan ze precies dat herhalen. Nu strooien ze met voordelen, straks ben jij de melkkoe.”
Vertrouwen in beleid is weg
Wat hij vooral mist, is voorspelbaarheid. “Ik ben niet tegen vooruitgang,” zegt hij. “Maar ik ben wel klaar met beleid dat om de paar jaar volledig op de schop gaat.”
Hij wijst erop dat veel mensen voor een elektrische auto kiezen omdat het nu financieel slim lijkt. “Geen wegenbelasting, lagere bijtelling, subsidies. Maar denk je echt dat dat zo blijft als bijna iedereen elektrisch rijdt?”
Volgens Domien is het naïef om dat te denken. “De overheid loopt belasting mis. Dat halen ze vroeg of laat terug. Via kilometerheffing, hogere stroomprijzen of nieuwe heffingen.”
Diesel voelt eerlijk
Voor Domien is diesel helder. “Ik weet waar ik aan toe ben. Ik betaal accijns, ik betaal belasting, klaar.” Geen gedoe met laadpalen of apps, geen gezeur over actieradius of een overbelast net.
“Ik tank vol en ga,” zegt hij. “En ja, ik betaal meer. Maar ik wéét tenminste dat dit niet morgen ineens verdubbelt omdat er weer een plan uit Den Haag rolt.”
“Ze maken mensen afhankelijk”
Wat hem ook stoort, is de afhankelijkheid van techniek. “Elektrisch rijden klinkt mooi, maar je zit vast aan laadnetwerken, software-updates en beleid dat kan draaien.”
Hij vergelijkt het met mensen met zonnepanelen die zich nu bekocht voelen. “Die dachten: dit is slim. En nu betalen ze voor stroom die ze zelf opwekken.”
“Dat vertrouwen is weg,” zegt hij. “En als je dat kwijt bent, stap je niet nog een keer in.”
Kritiek? Die verwacht hij al
Domien weet dat zijn kijk niet populair is. “Dan ben je ineens ‘tegen duurzaamheid’ of ‘niet met je tijd mee’.” Maar daar haalt hij zijn schouders over op.
“Ik loop al lang mee en weet dat hypes komen en gaan,” zegt hij. “En dat de rekening meestal bij de gewone burger belandt.”
“Ik blijf rijden wat werkt”
Voorlopig blijft Domien dus diesel rijden. Niet uit nostalgie, maar uit wantrouwen. “Laat eerst maar eens zien dat regels tien, twintig jaar overeind blijven.”
Tot die tijd is hij glashelder.
“Ze kunnen van alles roepen,” zegt hij. “Maar ik laat me niet nog eens met hetzelfde trucje lokken.”