Sanne is 29, moeder, en loopt rond met een last waar ze bijna geen woorden voor kan vinden. Terwijl ze haar pasgeboren derde kindje dicht tegen zich aan houdt, blijft er een schuldgevoel sluimeren dat ze nauwelijks durft uit te spreken. “Ik heb dit derde kindje niet gewild,” fluistert ze, met vochtige ogen.
Het klinkt hard, maar dit is waar Sanne dagelijks mee worstelt. Dat ze van haar baby houdt, staat buiten kijf. Alleen kwam deze zwangerschap totaal onverwacht en dat heeft haar overrompeld.
Zij en haar partner hadden altijd bedacht dat twee kinderen genoeg zouden zijn. Met hun zoon en dochter van vier en zes voelde het gezin compleet.
“Alles klopte,” vertelt Sanne. “We hadden eindelijk een fijne flow, het liep gewoon.”
Een derde kind was nooit echt onderdeel van het plan. Haar werk, hun relatie en de zorg voor twee kleintjes vulden haar dagen al ruimschoots. Het was druk, maar behapbaar.
Toen bleek dat ze toch weer zwanger was, stond alles op losse schroeven. “Ik was verbijsterd,” zegt ze. “Ik voelde me overspoeld en onzeker. Hoe moesten we dit gaan doen?”
De harde werkelijkheid in de ogen kijken
Sanne en haar partner stonden voor een keuze die allesbehalve eenvoudig was. Na veel wikken en wegen besloten ze de zwangerschap te behouden. In haar hoofd snapte Sanne waarom, maar in haar hart voelde het niet als een beslissing die echt van haar kwam.
“Het was alsof ik de regie kwijt was,” zegt ze. “De verwachtingen van familie, de druk van de buitenwereld en ook mijn eigen strenge stem wogen zwaarder dan ik aankon.”
Deze zwangerschap voelde anders dan de vorige. Waar ze eerder vol enthousiasme en spanning aftelde, voelde dit nu zwaar. “Ik wilde blij zijn,” vertelt ze. “Maar diep vanbinnen bleef die angst en het gevoel dat ik vastzat.” Ze had het idee geen uitweg te zien.
Na de geboorte veranderde dat gevoel niet ineens. De liefde voor haar baby was er meteen, maar de spijt knaagde door.
“Het klinkt verschrikkelijk,” zegt Sanne, haar stem breekbaar. “Maar ik kon maar niet loslaten dat mijn leven niet zo had moeten lopen.”
Met kind nummer drie kwamen er nieuwe uitdagingen. De routine die ze met hun twee kinderen eindelijk hadden gevonden, raakte opnieuw uit balans. “Alles wat we zo zorgvuldig hadden opgebouwd, leek te verdampen,” zegt ze. Het ging niet alleen om slapeloze nachten, maar ook om emotioneel opbranden.
De relatie met haar partner stond onder spanning. “We hadden vaker ruzie,” vertelt ze. “Ik voelde me zó alleen in wat ik voelde. Hij deed zijn best, maar hoe leg je uit dat je iets niet wilde dat nu onlosmakelijk bij je gezin hoort?” Dat isolement maakte het verwerken alleen maar zwaarder.
Toch blijft Sanne vechten voor haar gezin én voor zichzelf. Ze ziet in dat haar gevoelens gelaagd zijn en zoekt actief naar manieren om daarmee om te gaan. Met hulp van een therapeut probeert ze te begrijpen wat er vanbinnen speelt en hoe ze verder kan. “Ik wéét dat ik van mijn kind hou,” zegt ze vastbesloten. “Maar ik moet ook eerlijk zijn over wat er in mij omgaat, zodat ik kan helen en er voluit voor mijn kinderen kan zijn.”
Sanne’s verhaal laat zien dat gezinsuitbreiding niet altijd rozengeur en maneschijn is. Soms is het rommelig en pijnlijk, en zijn gevoelens niet netjes in een hokje te stoppen. Door open te zijn over wat er in haar omgaat, hoopt Sanne zichzelf lucht te geven én anderen te laten weten dat ze niet de enigen zijn. “Je staat er niet alleen voor,” benadrukt ze. “En wat je voelt, mag er zijn.”