Thea, 76, zit aan de keukentafel met een berg papierwerk voor haar neus. Rekeningen. Brieven van de zorgverzekeraar. Overzichten die ze pas na drie keer lezen snapt. “Ik heb zorg nodig,” zegt ze zacht. “Maar ik durf niet meer.”
Elke afspraak voelt als een gok
Al maanden loopt Thea met klachten rond. De huisarts adviseerde verder onderzoek en de verwijzing ligt klaar. Toch schuift ze het voor zich uit. Niet omdat ze niet wil, maar omdat ze bang is voor de rekening.
“Je denkt niet meer: word ik hier beter van? Je denkt: wat gaat dit me kosten?”
Het eigen risico is zo goed als verbruikt. De medicijnen worden duurder. En nu hoort ze dat de zorg weer in prijs stijgt. “Dan zakt de moed je gewoon in de schoenen.”
Vroeger stapte je gewoon
Thea denkt terug aan de tijd dat je bij klachten gewoon naar de dokter ging. “Je stond er niet bij stil. Je maakte een afspraak en klaar.”
Nu wikt en weegt ze. “Kan dit nog even wachten? Is het echt nodig? Of trek ik het nog een paar maanden?”
Ze weet dat uitstel risico’s heeft. Dat zegt de dokter ook. “Maar hij betaalt mijn rekeningen niet.”
Pensioen laat weinig speelruimte
Thea moet rondkomen van haar pensioen. Geen grote buffer. Geen luxe. “Ik doe alles netjes. Verwarming een graadje lager. Geen dure aankopen. Maar zorg kun je niet goedkoper maken.”
Elke verhoging komt meteen binnen. “Voor sommigen is het een paar tientjes. Voor mij is het kiezen tussen zorg of rust in mijn hoofd.”
Angst die niemand opmerkt
Wat haar het meest steekt is dat bijna niemand dit ziet. “Er wordt altijd gezegd dat ouderen het zo goed hebben. Maar er zijn heel veel mensen zoals ik die elke euro moeten omdraaien.”
Soms schaamt ze zich. “Je zegt niet gauw dat je geen zorg durft te gebruiken. Dat voelt verkeerd.”
Toch gebeurt het. “Vaker dan je denkt.”
En nu wordt het nóg duurder
Dat de kosten opnieuw stijgen, voelt voor Thea als een dreun. “Ik heb het idee dat ik achteruit ga terwijl ik niets fout doe.”
Ze vraagt geen extra’s en geen luxe behandelingen. “Ik wil gewoon geholpen worden zonder bang te zijn.”
Een onzichtbare groep
Thea weet dat ze niet de enige is. “Er zijn veel ouderen die stil zijn, die niet klagen, die gewoon wachten.”
Maar wachten heeft een prijs. “Als je te lang wacht, wordt het erger. En uiteindelijk duurder. Voor iedereen.”
Ze kijkt naar de stapel papieren op tafel en schuift die opzij. “Ik hoop dat ik de stap naar zorg nog durf te zetten voordat het te laat is.”
Dan fluistert ze: “Ziek zijn is al zwaar genoeg. Angst voor de rekening zou daar niet bovenop moeten komen.”