Een nieuwe aflevering van Uit de schulden, met John Williams als presentator, zette meteen de toon. Niet alleen vanwege de heftige situaties die langskwamen, maar vooral door één scène die bij veel kijkers bleef hangen: een gezin zonder werk dat toch elke maand een flink bedrag ontvangt.
Op socials ging het meteen los. Kijkers vroegen zich openlijk af waarom je nog zou werken als je zonder baan al duizenden euro’s krijgt. De discussie verschoof snel voorbij het programma en raakte een gevoelige snaar: levert werken in Nederland nog wel genoeg op?
Een gezin dat al heel lang klem zit
In de uitzending volg je Susanne en Kevin, een stel met drie kids dat al zestien jaar met schulden leeft. Ze staan onder bewind en moeten rondkomen van een strak weekbudget. Hun verhaal is helaas niet uniek: honderdduizenden huishoudens kampen met soortgelijke zorgen. Schulden komen zelden door één ding; stress, het overzicht kwijtraken en verkeerde keuzes bouwen zich vaak langzaam op.
Daarom draait het programma niet alleen om bedragen, maar vooral om rust en structuur. Eerst de boel op orde, daarna pas bouwen aan de toekomst.
Het fragment dat iedereen stil kreeg
Toch kantelt de sfeer zodra alle inkomsten op tafel komen. Hoewel niemand een baan heeft, blijkt het gezin maandelijks ruim € 3.100 te ontvangen. Dat totaal, opgebouwd uit meerdere regelingen, zorgde thuis voor opgetrokken wenkbrauwen.
Op X stroomden de reacties binnen. Mensen legden het bedrag naast hun eigen salaris en trokken stevige conclusies. “Waarom zou je nog fulltime werken als dit kan?” klonk het. Anderen wezen erop dat ze met een baan nauwelijks meer overhouden.
Woede over het systeem
De kritiek richtte zich nauwelijks op het gezin, maar vooral op hoe het systeem is ingericht. Veel reacties gingen over het gevoel van scheefgroei: werkende huishoudens die minder te besteden hebben dan gezinnen die afhankelijk zijn van steun. Dat wringt — en precies dat maakt deze aflevering zo beladen.
Een wringend vangnet
Tegelijk is het plaatje complexer dan je in eerste instantie denkt. Het maandbedrag bestaat uit verschillende onderdelen die bedoeld zijn als vangnet. Het meeste gaat direct op aan vaste lasten, zorg, kinderen en aflossingen. Wat overblijft is zelden royaal.
De uitzending legt daarmee iets bloot dat al langer speelt: een systeem dat nodig is om mensen overeind te houden, maar tegelijk vragen oproept over prikkels, rechtvaardigheid en de waarde van werk. Precies daardoor blijft dit nog lang nazinderen — niet door sensatie, maar omdat er een ongemakkelijke werkelijkheid zichtbaar wordt waar iedereen een mening over heeft.