Een avond die niemand koud liet
Dit jaar stond The Passion er weer stevig, en binnen no-time wist je waarom het elk voorjaar vaste prik is. Live uit Dwingeloo (Drenthe) kreeg je op donderdagavond een mix van muziek, gevoel en pure herkenning. Online barstte het tijdens de show al los, met één constante: Roxeanne Hazes als Maria. Dat onderwerp blijft voorlopig nog wel nazingen.
Dwingeloo zet de toon
De plek deed meteen veel voor het geheel. Plein, licht en die vloeiende camerabewegingen door het dorp trokken je er zó in. Live maakt alles nét scherper: elk beeld iets spannender, elke zin iets directer. De start knalde uit de hekken en liet meteen zien: dit wordt anders dan anders.
Kom dichterbij voelt helemaal van nu
Het motto Kom dichterbij sloot perfect aan bij een tijd waarin afstand vaak de norm is. Teksten en regie zochten de verbinding, zonder dat het gewichtig werd. Het paasverhaal kreeg een moderne glanslaag, terwijl de basis en de sfeer bekend aanvoelden. Die mix – nieuw en toch vertrouwd – maakt dat je moeiteloos meeglijdt.
Milan van Waardenburg: kalmte met impact
Als Jezus zette Milan een rustige, zekere toon neer. Geen effectbejag, maar precies gedoseerde emotie. Zijn zang bleef strak en trefzeker, waardoor hij de hele avond een baken was. Overtuigen zonder aan te zetten.
Roxeanne Hazes grijpt je bij de keel
De grootste eyeopener – of beter: bevestiging – was Roxeanne Hazes als Maria. Klein gespeeld, breekbaar en eerlijk, waardoor scènes bijna stilstonden van spanning. Haar klank is warm én ruw, met die signatuur die direct binnenkomt. Op het moment dat Maria zich tot haar zoon wendt, kon je een speld horen vallen op het plein. Zulk kippenvel zie je niet vaak op tv.
Astrid Kersseboom lijmt het verhaal tot één geheel
De rol van verteller paste Astrid Kersseboom perfect. Met rustige dictie en heldere lijnen gaf ze richting zonder afstandelijk te worden. Info en emotie vloeiden soepel in elkaar over, waardoor je nooit de draad kwijtraakte tussen scènes en songs. Veel kijkers noemden haar een van de prettigste vertellers tot nu toe.
Bekende koppen, lage drempel
Met Bas Ragas, Anouk Maas en Thomas van der Vlugt stond er een club waar je meteen iets mee hebt. Die herkenning haalt nieuw publiek over de streep, terwijl het niveau knap hoog blijft. Niet de naam, maar de bijdrage aan het verhaal was leidend – en dat zat dit keer goed.
Socials gaan vol aan
Op X, Instagram en Facebook stroomden de reacties binnen. Favoriete momenten werden massaal gedeeld en teruggekeken. Vooral Roxeanne en Astrid kregen veel lof, met ook waardering voor Milans stabiele spel. Natuurlijk klonk er af en toe kritiek – hoort erbij – maar juist die mix houdt het gesprek gaande.
Waarom dit concept blijft scoren
The Passion blijft overeind omdat het steeds weer hetzelfde oer-verhaal anders durft te brengen. De kern blijft, de vorm verrast. Live doet de rest: het idee dat het nú gebeurt, geeft een spanning en nabijheid die je niet vangt in een opname. Je voelt de energie van het moment.
Vergeleken met eerdere jaren
Zoals elk jaar lag 2026 direct onder het vergrootglas naast eerdere edities. Veel kijkers vonden deze jaargang opvallend sterk door de rust, de duidelijke lijn en de emotionele focus. Anderen misten juist wat spektakel. Smaak blijft persoonlijk – precies daardoor is het jaarlijkse debat rond The Passion zo leuk fel.
Dit blijft hangen
Als de rook optrekt, blijven vooral drie dingen plakken: Milans stevige fundament, Astrids kristalheldere vertelling en Roxeannes ontroerende Maria. Samen trokken ze je dicht naar het verhaal toe – helemaal in lijn met het thema. De gedachte van verbinding echoot nog even na. En jij? Waar bleef jouw blik aan haken bij deze editie?