Een vermogen inzetten om je eigen stad beter te maken
Stel: je verkoopt je zaak voor zoveel geld dat je nooit meer hoeft te werken. De meeste mensen zouden het rustig aan doen, maar Marcel LeBrun koos voor het omgekeerde. Toen hij zijn techbedrijf Radian6 in 2011 aan Salesforce verkocht voor zo’n 340 miljoen dollar, ging zijn aandacht niet uit naar luxe. Hij keek juist naar zijn geboortestad Fredericton, waar het aantal mensen zonder thuis al jaren groeit.
Van exit naar verschil maken om de hoek
In plaats van zich terug te trekken, dook LeBrun in een vraagstuk dat hem niet losliet: dakloosheid. Eenmalig doneren vond hij te kort door de bocht; hij wilde iets opbouwen dat mensen echt verder helpt. Zo ontstond 12 Neighbours, zijn eigen stichting, waarmee hij ongeveer 4 miljoen dollar stopte in de bouw van 99 compacte, zelfstandige huisjes. Niet een slaapplaats voor even, maar een basis om op te bouwen.
Een wijk die rust en veiligheid uitstraalt
De tiny houses staan bij elkaar in een omheinde buurt met gecontroleerde toegang. Dat klinkt misschien zakelijk, maar het draait juist om veiligheid en voorspelbaarheid. Door de omgeving rustig en overzichtelijk te houden, kunnen bewoners landen en komt ondersteuning beter tot zijn recht. Op het terrein is hulp beschikbaar voor mentale gezondheid, verslaving en medische zorg, zonder telkens langs verschillende loketten te moeten.
Werk, structuur en weer meedoen
Een dak boven je hoofd is stap één; ritme in je dag is minstens zo belangrijk. Daarom zijn in en rond de community werkprojecten opgezet. Bewoners kunnen kleine klussen oppakken, nieuwe skills leren en stap voor stap hun zelfvertrouwen terugwinnen. Dat is precies het verschil met veel traditionele opvang, waar noodhulp vooropstaat en toekomstperspectief vaak ontbreekt.
Betaalbare huur als vliegwiel
Bij 12 Neighbours is betaalbaar wonen een harde voorwaarde. Je betaalt maximaal dertig procent van je inkomen aan huur; in de praktijk komt dat vaak uit op zo’n 200 dollar per maand. Energie en internet zitten daar gewoon bij. Daardoor ontstaat er lucht om schulden af te lossen, een spaarbuffer op te bouwen of te investeren in opleiding. Het project is niet ingericht op winst, maar op herstel en vooruitgang, waardoor het ook op de lange termijn houdbaar is.
Van 99 naar circa 120 woningen
De eerste fase telde 99 woningen, maar daar hield het niet op. In 2025 groeide het aantal tiny houses naar ongeveer 120. Zo kregen nog meer mensen in en rond Fredericton een eigen plek. Tegelijk werd duidelijk hoe groot de behoefte is: de wachtlijst liep op tot honderden aanmeldingen. Zelfs in een kleinere stad is de vraag naar structurele, betaalbare huisvesting enorm.
Wat een eigen sleutel verandert
Als je jaren tussen straat en opvang hebt gezworven, is de sleutel van je eigen huisje veel meer dan metaal. Bewoners vertellen dat ze eindelijk weer doorslapen, hun spullen niet meer hoeven te bewaken en hun dag kunnen plannen zonder constante stress. Een vaste plek geeft de regie terug. Het sociale weefsel in de buurt helpt daarbij: mensen letten op elkaar, eten samen of maken een ommetje. Die onderlinge steun verkleint de kans op terugval en vergroot het vertrouwen dat je het weer kunt redden.
Een model dat in de praktijk werkt
Het concept van 12 Neighbours viel al snel op in heel Canada. Gemeenten en hulporganisaties zien het als een concreet alternatief voor grootschalige, anonieme opvang waar weinig perspectief is. Delegaties reizen naar Fredericton om te zien hoe wonen, zorg en dagbesteding hier in elkaar grijpen en hoe je dat uitvoert zonder dat het budget uit de bocht vliegt.
Belangstelling tot buiten Canada
Ook buiten Canada vragen beleidsmakers hoe schaalbaar dit model is. Het spreekt aan omdat het mensgericht is, kosten inzichtelijk maakt en relatief snel op te schalen is. De huisjes zijn bescheiden, maar de aanpak eromheen – betaalbare huur, intensieve begeleiding, een veilige wijk en een pad richting werk – maakt het sterker dan de som der delen.
Meer dan vrijgevigheid: een duidelijke visie
Het succes is niet alleen te danken aan het geïnvesteerde bedrag. Het is vooral de mix van ondernemerschap en maatschappelijke verantwoordelijkheid die het verschil maakt. LeBrun laat zien dat je met dezelfde vastberadenheid waarmee je een bedrijf bouwt, ook een sociale oplossing kunt neerzetten die blijft staan. Het project in Fredericton zet daarmee een belangrijke vraag op de agenda: hoe pakken steden dakloosheid structureel aan, en welke rol kunnen succesvolle ondernemers daarin spelen? Eén ding staat vast: als je welvaart inzet voor duurzame impact, verander je niet alleen iemands adres, maar ook iemands toekomst.