Een vondst tussen de bomen
Een paar jaar terug trok fotograaf Sid Saunders door een Engels bos toen hij bijna zijn evenwicht verloor. Hij was net even van het pad gegaan om een plas te ontwijken. Wat op het eerste gezicht leek op een forse rots, bleek na beter kijken iets heel anders: een klein grafsteentje, met mos begroeid en haast onzichtbaar onder de bladeren.
Omdat de steen oud, vies en verweerd was, besloot Saunders hem op te knappen om te achterhalen wie er meer dan 130 jaar geleden was begraven. De dag erna ging hij terug om de steen én de directe omgeving grondig schoon te maken, vertelde hij aan The Dodo.
Zodra het mos en vuil verdwenen waren, werd duidelijk dat het geen gewone grafsteen was. Het ging om een gedenksteen voor iemands huisdier: een konijn dat in 1882 is gestorven. Op de steen stond een eerbetoon aan “de kleine Duchie”, met daarnaast een gegraveerd konijntje en de data: geboren in augustus 1869 en overleden in december 1882.
Eerder dacht Saunders nog dat het misschien om een hondengraf ging — maar dit was duidelijk voor een veel kleiner dier. “Ik was echt verbijsterd,” zei hij. “Toen ik terugging en alles schoonmaakte, zag ik het kleine konijntje in de gravure en besefte ik dat het waarschijnlijk een Nederlands konijnenras was.”
Duchie: een dierbaar konijn
Met goede zorg kunnen huiskonijnen vaak tien jaar of langer worden. Duchie tikte zelfs de dertien aan — behoorlijk respectabel voor een konijn. Zijn baasjes lieten na zijn dood een speciaal grafsteentje maken. Huisdieren horen bij het gezin, en aan die leeftijd zie je dat hij geweldig is verzorgd, benadrukte Saunders.
De plek waar Duchie begraven ligt, maakte in de 19e eeuw deel uit van een privélandgoed, aldus Saunders. Waarschijnlijk hoorde het konijn bij de bewoners van dat landgoed. Tegenwoordig staat het gebied bekend als Marline Wood, met wandelpaden waar je graag de natuur in duikt en foto’s maakt.
We weten niet veel over de familie van dit konijn, maar één ding is onmiskenbaar: ze waren dol op hun kleine maatje. Dankzij hun zorg — én omdat Saunders het graf opnieuw ontdekte — kunnen dierenliefhebbers Duchie, ruim 130 jaar na zijn overlijden, nog steeds eren.