Rachid is 15 en stapt elke dag op zijn fatbike om naar school te gaan. Voor hem is het gewoon vervoer: vlot, handig en ook nog leuk. Toch voelt hij onderweg vaak de blikken. “Zodra oudere mensen me zien aankomen, weet ik al hoe ze kijken,” zegt hij. “Alsof ik iets fout doe door simpelweg te fietsen.” Volgens Rachid is de ergernis rondom fatbikes inmiddels groter dan het echte probleem.
Van Puch-brommer naar dikke banden
Wat Rachid vooral niet snapt, is dat mensen vergeten hoe het vroeger ging. “Mijn opa reed op een Puch,” vertelt hij. “Die maakte kabaal, stonk naar benzine en ging ook hard.” Toch praten mensen daar nu met een glimlach over. In zijn ogen zijn fatbikes gewoon de moderne opvolger. “Elke generatie heeft iets waar ouderen zich aan storen,” zegt hij. “Toen waren het brommers, nu zijn het fatbikes.”
Niet iedereen is asociaal op de weg
Rachid geeft toe dat sommige jongeren zich misdragen: te hard rijden, met z’n tweeën op één fiets, door rood. “Maar vroeger hield ook niet iedereen zich voorbeeldig aan de regels,” zegt hij. “Je kunt niet een hele groep veroordelen vanwege een paar etterbakken.” Hij vindt het oneerlijk dat jongeren meteen als probleem worden gezien. “Ik hou me aan de regels en toch krijg ik commentaar.”
Teken van een generatiekloof
Volgens Rachid draait het niet alleen om verkeer, maar om een breder gevoel. “Het lijkt alsof alles wat jongeren doen meteen verdacht is,” zegt hij. Van telefoons tot kleding, van muziek tot vervoer. “Fatbikes zijn gewoon het nieuwste mikpunt.” Hij merkt dat volwassenen sneller geïrriteerd raken en minder geduld hebben. “Alsof wij standaard asociaal zijn en zij altijd gelijk.”
Vrijheid en zelfredzaamheid
Voor Rachid staat zijn fatbike voor vrijheid. Hij hoeft niet op zijn ouders te wachten en kan zelf naar school, sport en vrienden. “Dat is toch juist positief?” vraagt hij zich af. Het voelt voor hem als een stap richting zelfstandig zijn. “Volwassenen klagen dat jongeren afhankelijk zijn, maar als we het zelf regelen, is het óók niet goed.”
Luisteren in plaats van zeuren
Rachid wil liever een ander soort gesprek. Minder roepen vanaf de stoep, meer uitleg en wederzijds begrip. “Als iemand normaal vraagt of ik rustiger kan rijden, dan doe ik dat,” zegt hij. “Maar schelden of direct losgaan op Facebook helpt niemand.” Volgens hem moeten regels helder zijn en voor iedereen gelden, jong én oud.
Een vraag voor jou
Rachid weet dat zijn mening kan prikkelen, maar hij wil vooral laten zien dat jongeren niet zoveel anders doen dan eerdere generaties. “We doen wat zij vroeger ook deden, alleen in een nieuw jasje.” Zijn vraag aan volwassenen: zijn fatbikes echt het probleem, of is het vooral wennen aan een nieuwe generatie in het verkeer?