Achter de bravoure zit veel pijn
Joke Walle (78), bij het grote publiek bekend als de wc-dame uit Oh Oh Den Haag, laat in een eerlijk gesprek zien dat achter haar bijtende humor een zwaar verleden schuilt. In het blad Story vertelde ze zonder omhaal wat haar heeft gevormd. Op tv zie je die recht-voor-z’n-raap Haagse die niemand spaart, maar haar leven is doordrenkt van verlies en rouw.
Vaste prik op de Haagse Markt
Loop je over de Haagse Markt, dan is de kans groot dat je haar tegenkomt: vier dagen per week houdt ze de boel in de gaten bij het toiletgebouw, door haar zelf grappend “mijn schijthuis” genoemd. Vliegt er een krachtterm uit haar mond als iemand er een rotzooi van maakt? Hoort bij het plaatje, zegt ze. Ze spreekt mensen recht aan, zonder omwegen. Juist die openheid maakte haar bekend en leverde haar een clubje fans op dat graag met haar op de foto wil.
Toch, zegt Joke, is wat je op tv ziet maar een stukje van wie ze is. Ze heeft ook een zachte kant die je minder snel ziet. Ze deelt gul met goede doelen en met kinderen die het thuis niet breed hebben. Dat ze soms als asociaal wordt neergezet snapt ze ergens wel—televisie pakt nu eenmaal de hardste momenten—maar ze wil laten weten dat er achter die grove grappen meer schuilgaat.
Werken tegen de stilte
Dat ze nog altijd zoveel werkt, is geen toeval. Thuis is het stil, en die stilte drukt zwaar. Tussen de kramen, klanten en collega’s blijft haar hoofd bezig. In de drukte voelt ze zich minder alleen; pas als de deur achter haar dichtvalt kruipt de leegte naar binnen. Door bezig te blijven, geeft ze sombere gedachten minder kans.
Een moeder die twee kinderen kwijtraakte
Haar diepste litteken draagt ze als moeder. Haar dochter kwam levenloos ter wereld, in een tijd waarin een overleden baby vaak meteen werd weggehaald. Echte afscheid nam ze niet; foto’s zijn er ook niet. Dat gemis voel je een leven lang. Jaren later overleed haar zoon Riny, 24 jaar, door een longembolie—uit het niets. Hij woonde op zichzelf, maar kwam bijna dagelijks langs. Bij haar voelde hij zich het meest thuis; hun band was sterk.
Volgens Joke bestaat er geen zwaarder verdriet dan je kinderen verliezen. De pijn slijt niet; ze krijgt alleen een andere vorm en blijft op de achtergrond aanwezig.
Elke avond een gebed, zonder geloof
Hoewel ze zichzelf niet gelovig noemt, bidt ze elke avond bij de foto van Riny. Ze vraagt God simpel of er goed voor haar kinderen gezorgd wordt. Van haar dochter heeft ze geen beeld om naar te kijken; juist dat maakt het ritueel extra broos. Toch brengt dat stille moment haar rust voor het slapen. Zo houdt ze de herinnering levend en voelt ze even nabijheid.
Hoe haar man eraan onderdoor ging
Het verlies sloopte ook haar man. Hij kon de pijn niet dragen en zocht verdoving in alcohol. Volgens Joke dronk hij zichzelf langzaam kapot. Vijfien jaar geleden overleed hij, na een lange strijd met de fles. Ze begrijpt waarom hij wegzonk, maar toekijken hoe iemand afglijdt is een eigen soort rouw. Verdriet kan mensen bij elkaar brengen, maar ook uit elkaar duwen.
Toen het licht even uitging
Twintig jaar geleden raakte Joke zelf een dieptepunt. Ze sprong uit het raam van haar woning op de eerste verdieping. Wonder boven wonder brak ze niets, al hield haar rug er blijvende schade aan over. Ze zegt weleens dat het blijkbaar nog niet haar tijd was. Die dag staat in haar geheugen gegrift als bewijs hoe donker het kan worden als je even geen uitweg ziet.
Doorploegen tussen de kramen
En toch staat ze er nog: werkend, brommend, lachend. Achter die stevige buitenkant zit een vrouw die veel heeft doorstaan, maar weigert stil te vallen. Door in beweging te blijven en tussen de mensen te zijn, geeft ze het gemis minder ruimte. Op de markt vindt ze afleiding, praatjes en soms een klein beetje onverwachte warmte. Het herinnert je eraan dat wat je op televisie ziet zelden het hele verhaal is. Achter humor en grof taalgebruik kan een hart zitten dat veel heeft gedragen—en nog steeds klopt.