Martijn (44) loopt met een flinke portie frustratie rond. Hij heeft geld gestoken in een kabelgoot langs de stoep voor zijn huis, zodat hij zijn elektrische auto direct kan laden. Maar z’n buren parkeren die plek regelmatig zelf vol, en dat vreet aan hem. Ondanks die investering lijkt bijna niemand in de straat te snappen hoeveel gedoe dat veroorzaakt. “Het is zó irritant,” zegt hij. “Ik heb niet voor niets die kabelgoot laten installeren om voor de deur makkelijk te kunnen laden. Maar anderen doen alsof het niks uitmaakt en zetten hun auto toch op die plek.”
Die kabelgoot is bedoeld om de laadkabel veilig over de stoep te leggen zonder dat je risico loopt dat iemand struikelt. Het idee was simpel: gewoon thuis kunnen laden, recht voor de deur. Alleen ja, het is en blijft openbare ruimte, en zo’n voorziening betekent niet dat de parkeerplek automatisch voor hem is gereserveerd.
Ergernis en mogelijke routes
Martijn snapt dat het een openbaar vak is, maar hij vindt dat zijn investering toch iets zou moeten betekenen. Hij koos bewust voor een elektrische auto om groener te rijden en brandstofkosten te drukken. Dat schiet niet op als je niet kunt laden. “Het voelt als een eindeloze wedstrijd,” zegt hij somber.
De aanleg van de kabelgoot was prijzig en de vergunning regelen kostte hem tijd en energie. “Ik dacht: ik doe het netjes volgens de regels, dan komt het goed. Blijkbaar niet,” legt hij uit. Iedereen in de straat weet van de kabelgoot, maar ze lijken het niet serieus te nemen.
Hij heeft het gesprek met de buren gezocht, maar opschieten doet het niet. “Ik heb vriendelijk gevraagd om rekening te houden met de plek voor mijn huis, maar het lijkt niet te landen. Strikt genomen mogen ze er gewoon staan, want het is openbaar.”
Juist dat maakt het ingewikkeld. Hij weet dat hij geen exclusief recht heeft, maar wat heb je aan zo’n investering als je er zelden gebruik van kunt maken? “Ik kan moeilijk eisen dat ze ergens anders parkeren, maar elke keer dat die plek bezet is, voelt het alsof er nul rekening met me wordt gehouden.”
Een buurman, die liever niet met naam genoemd wordt, geeft toe dat het ook voor hen ongemakkelijk is. “Ik snap dat hij moet laden, maar het blijft een openbare plek. Ik heb zelf ook geen vaste parkeerplaats, waarom zou hij die wel hebben?”
Martijn overweegt juridische stappen, maar hij weet dat zoiets snel complex wordt. “Ik heb de gemeente gebeld om te vragen of ik een vaste laadplek kan krijgen, of in elk geval iets wat daarop lijkt. Maar dat traject blijkt stroperig.”
Hij vindt dat er breder gekeken moet worden naar laadinfra. “Steeds meer mensen stappen over op elektrisch, maar duidelijke afspraken over wie waar kan parkeren blijven achter.” Voor hem is een oplossing voorlopig niet in zicht. “Voor sommigen lijkt het misschien klein, maar voor mij is het een groot gedoe. Waarom kunnen we niet gewoon een beetje rekening met elkaar houden?”
Voor nu zit er weinig anders op dan afwachten of er iets verandert, hoe klein die kans op korte termijn ook voelt. “Het lijkt alsof mensen elkaar minder zien. Zolang dat zo blijft, blijf ik met die frustratie rondlopen,” besluit Martijn.