Diezelfde gedachte blijft maar terugkomen. Niet luid, niet dwingend, maar juist op die stille momenten. Claire is 45 en verloor vorig jaar haar vader. “Het is niet zijn overlijden waar ik het meest mee worstel,” zegt ze. “Het zijn vooral de dingen die ik níet heb gedaan toen het nog kon.”
Altijd druk, later wel
Tussen Claire en haar vader zat niets mis. Integendeel. “We konden goed praten. Hij was lief en betrokken. Alleen het leven zat ertussen.” Werk. Kinderen. Hier een afspraak, daar weer één. “Ik dacht steeds: volgende maand ga ik wel even langs.”
Die volgende maand schoof telkens op. “Hij woonde zo’n veertig minuten verderop. Dat voelt na een lange werkdag al snel ver. Te ver.”
We belden. We app’ten. “Maar dat is toch anders dan gewoon samen op de bank zitten.”
Het besef dringt pas later door
Na zijn dood kwamen de gedachten. Niet in één klap, maar druppel voor druppel. “Dan zit je ineens te malen over al die zondagen waarop ik had kunnen gaan. Al die keren dat hij vroeg kom je nog even langs en ik zei: deze week is het druk.”
Schuldgevoel is verraderlijk. “Rationeel weet je dat je het toen niet expres deed, maar emotioneel hoor je alleen maar: had ik maar.”
Geen breuk, geen aanleiding
Wat het zo lastig maakt, is dat er niets kapot was. Geen ruzie. Geen ellendige jeugd. “Als er iets stuk was geweest, had ik misschien een verklaring gehad. Maar die was er niet.”
Ze leefde gewoon haar leven. “En dat voelt nu bijna als nalaten.”
Claire zegt dat haar vader vaak vertelde dat hij snapte dat ze het druk had. “Dat maakt het nog pijnlijker. Hij vroeg nooit veel. Hij was al blij met weinig.”
Je denkt altijd dat het jou niet gebeurt
Volgens Claire praten we hier te weinig over. “Iedereen denkt: later wel. Volgende keer. Als het rustiger wordt.”
Zij dacht hetzelfde. “Tot het ineens niet meer kan.”
Nu ziet ze het bij anderen. “Mensen die zeggen: ik ga snel weer eens langs bij mijn ouders. Dan denk ik: doe het nou gewoon. Vandaag.”
Geen spijt, wel verdriet
Claire wil zichzelf niet kapotmaken met schuld. “Ik heb van mijn vader gehouden. Dat weet ik. Dat wist hij ook.”
Maar het gemis voelt anders dan verwacht. “Ik mis niet alleen hem. Ik mis ook de momenten die nooit zijn ontstaan.”
Ze eindigt zacht. “Als ik iets heb geleerd, dan dit: wacht niet op later. Later is geen zekerheid. Het is een gok.”