Marie is 43 en staat voor iets dat haar dagelijkse ritme compleet kan omgooien: een mogelijke minimumleeftijd voor het rijden op een e-bike. Als die regel er komt, kan haar zoon, die nu elke dag elektrisch naar school fietst, niet meer zelfstandig op pad.
Ze spreekt haar zorgen uit: “Met de nieuwe wet kan mijn zoon niet meer alleen naar school fietsen.” Voor haar gezin is de e-bike geen luxeartikel, maar juist de praktische sleutel die alles draaiende houdt.
Haar zoon rijdt al een paar jaar elektrisch naar school, omdat de afstand ruim 15 kilometer is en hij vroeg moet vertrekken. “Hem elke dag met de auto brengen en ophalen is voor ons gewoon niet haalbaar,” legt Marie uit. Bovendien vindt ze het belangrijk dat hij zelfstandig leert zijn en verantwoordelijkheid neemt; fietsen helpt daarbij.
De mogelijke regelwijziging voelt voor haar als een flinke beperking. “We willen onze kinderen juist laten opgroeien met zoveel mogelijk zelfstandigheid, en de vrijheid op de e-bike hoort daar bij,” zegt ze.
Voor haar zoon zou zo’n maatregel een stap terug zijn in vrijheid en eigen regie, en het gezin zou moeten uitwijken naar minder handige alternatieven.
Volgens Marie lopen veel gezinnen tegen dezelfde puzzel aan als het gaat om school- en sportplanning. “Heel wat ouders hebben te maken met vergelijkbare afstanden, en bij ons werkt de e-bike gewoon praktisch én duurzaam,” vindt ze.
Ze heeft het idee dat er onvoldoende wordt nagedacht over wat zulke regels betekenen voor het gezinsleven. “Door drukte op de weg en hogere brandstofprijzen is de auto voor ons geen optie. De e-bike is vaak sneller, makkelijker en groener,” benadrukt Marie.
Waar je aan moet denken bij regels voor e-bikes
Naast het logistieke gemak ziet Marie ook gezondheidswinst. Hoewel je met een e-bike minder hard hoeft te trappen dan op een gewone fiets, blijft haar zoon bewegen en is hij lekker buiten. “Hij is actief en krijgt elke dag frisse lucht, dat is beter dan binnen zitten,” vertelt ze.
Ze snapt dat verkeersveiligheid een reden is om een leeftijdsgrens te overwegen. Er gebeuren ongelukken met jonge e-bikers en de snelheid kan uitdagend zijn. “Veiligheid staat altijd voorop,” zegt ze, “maar een harde leeftijdsgrens voelt niet als de beste oplossing. Goede voorlichting en training in veilig fietsen zou veel helpen.”
In gesprekken met andere ouders merkt ze dat de meningen uiteenlopen. Sommigen delen precies haar zorgen, anderen zijn juist voor een grens. “Een paar vriendinnen herkennen ons verhaal en maken zich net zo zorgen,” zegt ze.
Veel ouders denken al na over andere manieren van vervoer, maar voelen zich tegelijk klem door de mogelijke nieuwe regels. Deze discussie gaat verder dan alleen vervoer; het gaat ook over opvoeding, verantwoordelijkheid en jongeren leren zelfstandig keuzes maken.
Marie hoopt dat er bij nieuwe regels ruimte blijft voor maatwerk, zodat jongeren die een e-bike echt nodig hebben voor langere afstanden, zelfstandig kunnen blijven reizen. “Ik hoop dat er rekening wordt gehouden met gezinnen zoals het onze, waar je de e-bike niet zomaar kunt vervangen,” zegt ze.
Ook al is het nog onduidelijk welke kant het opgaat, Marie blijft hopen op een oplossing die past bij de behoeften van gezinnen. Voor haar is de e-bike meer dan een voertuig; het geeft haar zoon zelfvertrouwen en zelfstandigheid.
De gedachte dat haar zoon straks misschien niet meer alleen naar school kan fietsen, maakt haar bezorgd. “Ik wil zijn vrijheid en zelfstandigheid niet beperken, dat zijn voor ons kernwaarden,” besluit ze vastberaden.