Jill is 23 en verdient haar inkomen via internet. Met een paar uur filmen, knippen en posten kan ze soms meer binnenhalen dan iemand met een fulltime baan in een hele maand. “Ik snap dat dat schuurt,” zegt ze. “Maar zo is het nu eenmaal.” Haar werkdag ziet er totaal anders uit dan die van haar ouders: geen prikklok, geen vaste uren, geen kantoor. “Dat betekent niet dat het geen werk is.”
Van hobby naar brood op de plank
Wat als grapje op TikTok begon, veranderde razendsnel in een serieuze manier om geld te verdienen. Merken betalen voor samenwerkingen, views leveren inkomsten op en volgers zorgen voor bereik. “Ik heb hier geen opleiding voor gedaan,” zegt Jill open. “Ik ben er gewoon ingerold.” Ze merkt dat vooral oudere generaties daar moeite mee hebben. “Voor hen is werken iets waarvoor je ergens fysiek aanwezig moet zijn.”
Frustratie en onbegrip
Jill krijgt geregeld negatieve reacties. Mensen vinden het oneerlijk, zeggen dat ze niets bijdraagt, of dat het geen echte baan is. “Dan denk ik: ik heb dit systeem niet bedacht,” zegt ze. “Ik speel gewoon mee met het spel dat er nu ligt.” Volgens Jill is die boosheid niet per se op haar gericht, maar op een wereld die fundamenteel is veranderd. “Veel mensen werken hard en komen toch niet vooruit.”
Wat noemen we eigenlijk werk
Volgens Jill raakt haar verhaal aan een grotere vraag. Wat rekenen we tot werk, en wat vinden we dat waard? “Iemand die video’s maakt wordt vreemd aangekeken, terwijl iemand die de hele dag mailtjes stuurt dat niet wordt.” We houden volgens haar vast aan een ouderwets idee van productiviteit. “Als je aan het einde van de dag gesloopt bent, dan heb je pas gewerkt — zo voelt het voor veel mensen.” Maar die definitie past volgens haar niet meer bij nu.
Generaties die elkaar mislopen
Jill ziet dat gesprekken met oudere mensen vaak vastlopen. “Zij leggen hun loonstrook naast mijn inkomsten en voelen zich benadeeld.” Dat gevoel snapt ze, maar de wereld waarin zij groot werd is anders. “Vaste banen zijn schaarser, huizen zijn bijna onbetaalbaar en zekerheid is minder vanzelfsprekend.” Voor haar generatie voelt snel verdienen minder als luxe en meer als noodzaak.
Zonder zekerheid, zonder vangnet
Wat volgens Jill vaak vergeten wordt, is de kwetsbaarheid. “Vandaag verdien ik goed, morgen misschien niets.” Algoritmes veranderen, trends waaien over en aandacht is vluchtig. “Ik bouw geen pensioen op en heb geen echte zekerheid.” Toch ziet bijna niemand dat. “Mensen kijken naar de pieken, niet naar het risico.”
Teken van iets groters
Jill ziet zichzelf niet als uitzondering, maar als signaal. “Dit gaat niet over TikTok,” zegt ze. “Dit gaat over een economie waarin beloning losstaat van hoeveel moeite je doet.” Dat roept begrijpelijkerwijs woede op. “Maar misschien moeten we die woede richten op het systeem, en niet op elkaar.”
Aan het eind van het gesprek stelt Jill de vraag die steeds in de reacties onder haar video’s terugkomt: vind jij het oneerlijk dat iemand via sociale media in één dag kan verdienen waar anderen een maand voor werken, of laat het vooral zien hoe scheef onze ideeën over werk en beloning zijn geworden?